دوری ا از خدا و حکمتهای او برای ما...

 گفتم: خداي من، دقايقي بود در زندگانيم که هوس مي کردم

 سر سنگينم را که پر از دغدغهء ديروز بود و هراس فردا

 بر شانه هاي صبورت بگذارم، آرام برايت بگويم و بگريم،

 در آن لحظات شانه هاي تو کجا بود؟

 گفت: عزيز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات

 دلتنگي که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودي،

 من آني خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستي.

 من همچون عاشقي که به معشوق خويش مي نگرد،

 با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.

 گفتم: پس چرا راضي شدي من براي آن همه دلتنگي،

 اينگونه زار بگريم؟

 گفت: عزيزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره اي است

 که قبل از آنکه فرود آيد عروج مي کند، اشکهايت به من

 رسيد و من يکي يکي بر زنگارهاي روحت ريختم تا باز

 هم از جنس نور باشي و از حوالي آسمان، چرا که تنها

 اينگونه مي شود تا هميشه شاد بود.

 گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگي بود که بر سر راهم گذاشته بودي؟

 گفت: بارها صدايت کردم، آرام گفتم از اين راه نرو که

 به جايي نمي رسي، تو هرگز گوش نکردي و آن سنگ

 بزرگ فرياد بلند من بود که عزيزتر از هر چه هست،

 اين راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهي رسيد.

 گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم نباشتي؟

 گفت: روزيت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي، پناهت

 دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي، بارها گل برايت فرستادم،

 کلامي نگفتي، مي خواستم برايم بگويي آخر تو بندهء م

  بودي چاره اي نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد

 که صدايم کردي.

 گفتم: پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را

 از دلم نراندي؟