محض یار مهربان آن مونس و آرام جان ناله از دل سر دهم و ز هجر او اشکم روان کاش می گشتی عیان ای شمس هستی بخش جان می نمودی زنده دلهای تمام انس و جان
روزی تو خواهی آمد از کوچه های باران تا از دلم بشویی غمهای روزگاران
غم از فراق تو دارم ای دوست هر جا که تو باشی آنجا نکوست غم هجرانت مرا سر با بیابان گذاشت چه کنم که دوریت مرا سر به بیابان گماشت جان شیفته لطف و صفای تو مرا دیدار تو و وفق با چشای تو
چه جمعه ی دلگیریه
|
لینک ثابت نوشته شده در جمعه بیست و پنجم مرداد 1387ساعت 19:1 توسط بهناز
|
|
|
|
| تبليغات | X |
دلم گرفته 
مثه همیشه تنهام 