من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم

 واسه عشق بازی موجا قامتم به بستر نرم

 یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجا

 یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا

                      ***

 تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی

 غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی

 زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد

 برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

 تا نفس کشیدی انگار نسفم برید تو سینه

 ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه

 اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی

 اما تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی

 رفتی با قایق عشقت سوی به روشنی فردا

 من و دل اما نشستیم چشم براهت لب دریا

                         ***

 دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

 لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی

 دل تنها و غریبم داره این گوشه میمیره

 ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره

 میرسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونم

 اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای میمونم